من سالهای سال مردم تا اینکه

یک دم زندگی کردم

تو می توانی

 یک ذره

 یک مثقال مثل من بمیری.

چی بگم؟؟؟

از کجا بگم؟؟؟

اصلا بگم یا نگم؟؟؟

نه ولش کن نمی گم.

اما هنوزم امید دارم هااا!!!!ناامیدم نکنی.آخه قربونت برم واسه تو که کاری نداره مث آب خوردنه.چرا اینقد این در و اون درم می کنی؟؟؟؟؟تو هم واسه خودت حال می کنی با ما هاااامیدونم که راضی نیستی این همه زجه بزنم. پس چرا اینجوری شد؟؟؟؟؟؟؟؟

هر چی ازت خواستم حسابی غصه خوردم و بعد گرفتم.همیشه ازت خواستم  که قراره چیزی رو بهم بدی و باعث بشه فراموشت کنم بهم ندی.یعنی اینقد من بی ظرفیتم؟!!

امیدمی ، تنها مونسمی ،یار بی غل و غشمی،...خدایا امیدم فقط تویی.خدایا ...

پروردگارا:

در این واپسین روزهای سال دل دوستان ما را چنان در جویبار زلال رحمتت شستشو ده که هر کجا تردیدی هست ایمان ، هر کجا زخمی هست مرهم ، هر کجا نومیدی است امید ، و هر کجا نفرتی هست عشق جای آن را فرا گیرد.

ایشالا که سال پر برکتی باشه.

سفره  رو می زارم واسه وقتی چیدم که بزنم تو وبم.

عیدتون مبارک.

سه شنبه گذشته شهرکرد بودم.این روزا حالم خیلی گرفته بود.به مسافرت خیلی احتیاج داشتم.تصمیم گرفتم برم شهرکرد به اتفاق خواهرام.از دهدز که رد کردیم باران شدید می بارید.به سمت چهار محال که می رفتیم برف شروع کرد به باریدن.اولین بارم بود که بارش برف رو می دیدم.

خیلی برام جالب بود. کوههای سفید و بارش برف واقعا برام جالب بود.دوس داشتم به راننده بگم نگهداره تا دستم و بزارم تو برف و لمسش کنم.اما احساستمو کنترل کردم تا رسیدیم.

پیست چلگرد چقده با حال بود.یه تیوپ کرایه کردیم . چند نفری سوار تیوپ می شدیم و بقیه هل مون می دادن.اوایلش خیلی می ترسیدم اما بعد از اینکه چند بار از رو تیوپ افتادم و چند تا ملق زدم رو برفا دیگه ترسم ریخت.هنوز تنم از کوفتگی درد میکنه.

تو راه چلگرد که برمی گشتیم زمین یه دست سفید بود سفید سفید.آسمون هم سفید بود.تشخیص مزر کوهها و آسمون امکان نداشت .محال بود محال.

بازم ترم جدید و درسا و استادهای بد عنق و ...میگذره اینم.

24 تا واحد جبرانی هم که الکی الکی بارمون کردن.امروز سر کلاس دلم می خواست کریه کنم .دوباره مباحث تکراری و ...یه ترم هم که به ترمام اضافه شد و ...پول 24 واحد هم که قبلا خوندمشون و چقد اینا زور گو هستن.ابشال نداره خدای ما بزرگه.

این نیز بگذرد...

یه فال حافظ بگیرم به یاد ...